gidemediğin yer senin değildir

Yere yayılmış kağıtlarıma bakıyorum,tabi ki bir akşamdan kalma anından sonraki buruşturulmuş şiirler değil,içilmiş sigaralar,halıdaki yanıklar değil.bir şairin hassasiyeti ve eldivenini kaybetmiş her yazarın içinde yapayalnız boğulduğu bir deniz değil.sen değil hatta..

   Tamam,anlatıyorum sırf ben yazdığım için bile akademik olmayan bir ödevin müsvedde kağıtları,kendimi bir öğrenci olarak değil de işi yazı yazmak ve tavanından yağmur damlarken bu ilahi ritimle mutlu olmak olan birilerine benzetmek istedim,yazarlara benzetmek istedim.benim dünyam,benim anlayışlarım.olağanüstü bir hava görüyorum dışarıda.beyazımsı,gri gökyüzü.çocuk gözlerimi kaldırıp içime ağlamak istiyorum,öyle güzel ki,artık delirmek istiyorum.

    Hayat sonu,başı,sağı,solu belli olmayan sancılı ve tatlı bir gündönümü olmalı.hayret!yaşadığım her güne hayret.yüzüme oturmaya başlayacak olan kırışıklıklara,alacağım tonlarca oksijene,güneşe ve toprağa..sapkın ve ateşli bir iman eden gibi konuşuyorum.uçlarda hissediyorum duygu durumlarımı,ruhsal bunalımlarımı..her yazarın eldivenini kaybetmesinin altında yatan sebep budur bence.eldivensiz dokunmak demek daha bir hissetmektir parmak uçlarında soğuğu,ateş gibi yakan hasreti ve bir çiçeğin güneşten damlalara benzeyen o sarı yapraklarından düşen şaşkın çiy tanelerini..