gidemediğin yer senin değildir

istemiyorum artık kalbimdeki lekeleri
her biri bi öncekinin aynı kendine hayran elleri
gelmesin hayatıma kimse,boşaltmasın o zaman bendeki
üşümüş,eskimiş,yalnız kalmış evleri..

Yere yayılmış kağıtlarıma bakıyorum,tabi ki bir akşamdan kalma anından sonraki buruşturulmuş şiirler değil,içilmiş sigaralar,halıdaki yanıklar değil.bir şairin hassasiyeti ve eldivenini kaybetmiş her yazarın içinde yapayalnız boğulduğu bir deniz değil.sen değil hatta..

   Tamam,anlatıyorum sırf ben yazdığım için bile akademik olmayan bir ödevin müsvedde kağıtları,kendimi bir öğrenci olarak değil de işi yazı yazmak ve tavanından yağmur damlarken bu ilahi ritimle mutlu olmak olan birilerine benzetmek istedim,yazarlara benzetmek istedim.benim dünyam,benim anlayışlarım.olağanüstü bir hava görüyorum dışarıda.beyazımsı,gri gökyüzü.çocuk gözlerimi kaldırıp içime ağlamak istiyorum,öyle güzel ki,artık delirmek istiyorum.

    Hayat sonu,başı,sağı,solu belli olmayan sancılı ve tatlı bir gündönümü olmalı.hayret!yaşadığım her güne hayret.yüzüme oturmaya başlayacak olan kırışıklıklara,alacağım tonlarca oksijene,güneşe ve toprağa..sapkın ve ateşli bir iman eden gibi konuşuyorum.uçlarda hissediyorum duygu durumlarımı,ruhsal bunalımlarımı..her yazarın eldivenini kaybetmesinin altında yatan sebep budur bence.eldivensiz dokunmak demek daha bir hissetmektir parmak uçlarında soğuğu,ateş gibi yakan hasreti ve bir çiçeğin güneşten damlalara benzeyen o sarı yapraklarından düşen şaşkın çiy tanelerini..

düşünceler dağlar aşıyor,çöller geçiyor.sen diye bir vaha buluyor hislerim.bir görünüp bir kayboluyor,çok seviyor gitmeyi,gelmemeyi serabın.sen ağlarken gözyaşların dere olmuyor,düştüğü anda yeryüzüne,ateşe veriyor dünyayı.kaktüse bile merhem olmuyor.ne demeli senin hakkında?sen bitip tükenmez bir boşluksan dil seni nasıl tarif etmeli?okyanuslara sığmayıp damlalara gizlenmen niye?anlamlandıramamak ürpertmiyor ruhumu.korkuyorum senin,senin dünyandan.ait olamadığım ama yanımdan geçen,içimi yakan,canıma batan arazinden..

canımı yaktı zaman
üşüdüm sahillerde
bulamadım huzuru
bitmeyen gecelerde
neler döndü gündüzde
kim kaldı şehirlerde
gelme artık sevgilim
kal yalan bedenlerde

dayanamıyor artık gözyaşlarım acı çekmeye.mutluluk nerde sanki?
yağmurlar yağmaz mı kayıp gökyüzünden?
beni de alırmısın koynuna istanbul?'gel yürü sokaklarımda,iç geçir caddelerimde'dermisin?
'vapurlarda saçını savursun rüzgar,kulağına şehrimin uğultusunu dolurayım,
yanağına hiçbir sevgilinin koymadığı öpücüğü kondurayım'dermisin?
yağmurlarında ıslanmayı özledim,otobüs duraklarını,metro peronlarını özledim
kendimden kaçışımı,sana varışımı özledim.
serin gecelerde sigaramdan çektiğim nefesleri,durup dururken attığım kahkahalarımı özledim.
öyle özledim ki istanbul seni
iki yakanı bir araya getiremeyen köprülerini özledim.
martıların bağrışları doldurdu sanki kulaklarımı,
kendimi yanında sandım